Pulp - This Is Hardcore [1998]

O έρωτας κι ο θάνατος που κινούν τα νήματα είναι πιο κοντά από ό,τι νομίζουμε. Και στον τελευταίο της σημαντικό δίσκο, η παρέα του Jarvis Cocker τα χώρεσε ισόποσα...

Ελένη Τζαννάτου
Ελένη Τζαννάτου
Στη σύντομη μεν, με το δικό της αξιομνημόνευτο αποτύπωμα δε, έκρηξη της britpop, οι Pulp ήταν εκείνοι που έμοιαζαν πάντα οι λίγο πιο «ανένταχτοι» της όλης υπόθεσης –μια παρέα από δανδήδες αλλά και τόσο-όσο αλητάκους, χίπστερς με τον δικό τους, ιδιοσυγκρασιακό μα και εμπνευσμένο τρόπο. Είχαν επίσης μια κομψότητα που οπωσδήποτε έλειπε από τους φλεγματικούς Oasis ή τους τυπικά βρετανικούς Blur.

Μουσικά, αυτή η κομψότητα μπορεί να υπήρχε ήδη από τα πρώτα, άγουρα αλλά με ένα «κάτι» άλμπουμ, φτάνοντας μέχρι τις ντίσκο, ανθεμικές μελωδίες-εγγύηση του (ελαφρώς) υποτιμημένου His ‘Ν’ Hers (1994) και φυσικά του Different Class (1995), του δίσκου-εισιτηρίου προς την κορυφή. Ήταν όμως το This Is Hardcore του 1998 που θα έθετε τον πήχη του έλεγκαντ και της μετρημένης ωριμότητας σε άλλη λίγκα.

Ένας δίσκος που, ήδη σημειολογικά, από τα πρώτα εξωτερικά σημάδια, σε προκαλούσε να ασχοληθείς μαζί του. Κατ’ αρχήν, ήταν η αδιαμφισβήτητη σεξουαλικότητα του εξωφύλλου (έβαλε ο Peter Saville το χεράκι του)· κι έπειτα, αυτή ενισχυόταν από τον κοτσαρισμένο στη μέση τίτλο, που ήταν επαρκώς προβοκατόρικος από μόνος του.

Παραδόξως, ηχητικά η σεξουαλικότητα δεν τα δίνει όλα στο πιάτο όπως ίσως υπόσχονται τα παραπάνω. Για την ακρίβεια, ο δίσκος κινείται ανάμεσα σε δύο δίπολα: έναν νωχελικό ερωτισμό, που όσα δίνει, άλλα τόσα (ή και περισσότερα) υπονοεί· και μια μελαγχολία, η οποία έρχεται αναπόφευκτα όταν τα χρόνια των πάρτυ και της ανεμελιάς παραχωρούν σταδιακά τη σκυτάλη που θα τερματίσει στην κούρσα των 40 (και όχι, δεν εννοούμε χιλιομέτρων).

Το τι κινεί το δεύτερο σκέλος, απαντιέται από τον τίτλο του εναρκτήριου track “The Fear”. Αν ο δίσκος ήταν ταινία, θα ήταν ερωτικό μελόδραμα, γυρισμένο από έναν neo-noir σκηνοθέτη. Ο αφηγητής/πρωταγωνιστής/crooner Jarvis Cocker χορεύει το δικό του τελευταίο τανγκό στο Παρίσι(;): «I wanna make a movie so let's star in it together / Don't make a move 'til I say, "Action"», τραγουδά στο "This Is Hardcore"· κι όσο κι αν το βίντεο του κομματιού θέλει να κάνει τις αναφορές κινηματογραφικές, ο Cocker μιλά για διαφορετική σκηνοθεσία. Τα έγχορδα στο φόντο, η δραματική μελωδία στο πιάνο, ο ανομολόγητος ερωτισμός και η παλαιακή και συγχρόνως νευρώδης μελωδία, θα έδινε ούτε λίγο, ούτε πολύ ένα από τα καλύτερα τραγούδια που ακούσαμε στα 1990s.

Δεν παύει όμως να χορεύει ο Jarvis Cocker, απλά αλλάζει την χορογραφία. Τα άκρα του δεν μοιάζουν πια σαν λαστιχένια, αλλά οι κινήσεις του είναι μικρές, υπολογισμένες, σαν ένα κάλεσμα. Στο “Glory Days” θα υποστηρίξει πως υπάρχει ζωή και μετά τα 30 και οι αναφορές στο Αφεντικό δεν θα περιοριστούν μόνο στον τίτλο. Μην ξεχνάμε ότι αυτό είναι ένα άλμπουμ συνειδητοποίησης. «I start to wonder what it takes to be a man / Well, I learned to drink, and I learned to smoke / And I learned to tell a dirty joke / Oh, if that's all there is then there's no point for me», τραγουδά στο “I’m A Man” –μάλλον το πιο χαλαρό αισθητικά κομμάτι του δίσκου, μαζί με τη ρομαντική μπαλάντα “Sylvia”.



Σε μια στιγμή απόγνωσης, ο frontman των Pulp θα κάνει ένα fast forward και θα καθρεφτίσει τους φόβους για τον μελλοντικό του εαυτό στους ηλικιωμένους, για τους οποίους θα παρακαλέσει “Help The Aged”. Όχι ότι το τραγούδι δεν ήταν αρκετό από μόνο του για να κουμπώσει πάνω ο καθένας τις δικές του ανησυχίες για το πέρασμα του χρόνου, αλλά από όταν το είδαμε σε α-λα-Roy Andersson εκδοχή στο ντοκιμαντέρ Pulp: A Film About Life, Death and Supermarkets (Florian Habicht, 2014), η ισχύς του πολλαπλασιάστηκε, συναισθηματικά κι αισθητικά.

O έρωτας κι ο θάνατος που κινούν τα νήματα είναι πιο κοντά από ό,τι νομίζουμε και ποιος θα ήταν ο Jarvis Cocker για να αμφισβητήσει τον Georges Bataille; Τα χώρεσε λοιπόν και τα δύο ισόποσα στον τελευταίο πραγματικά σημαντικό δίσκο των Pulp, πριν πουν ένα μετριοπαθές We Love Life (2001).

Όταν το σύνθημα “Party Hard” περνάει ανεπιστρεπτί, μένει ένας άντρας του οποίου τα όνειρα μπορούν να είναι το ίδιο υγρά με τα πιάτα που πλένει. «I am not Jesus, though I have the same initials», λέει λοιπόν ο Jarvis Cocker (“Dishes”). Αυτός τουλάχιστον σκαπούλαρε τα 33.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ένα μωσαϊκό της ζωής της, πιασάρικο και ξεσηκωτικό, σχεδόν διονυσιακό, αλλά και πολύ αιχμηρό την
O έρωτας κι ο θάνατος που κινούν τα νήματα είναι πιο κοντά από ό,τι νομίζουμε. Και στον τελευταίο
Λίγο η τζαζ, που μπαίνει στη μέση, λίγο η παβλόφια σύνδεση με τον Charlie Brown και την παρέα των

FEATURED TODAY

Κι όμως, έχουν περάσει 25 χρόνια από την εποχή που ακούσαμε το εξαιρετικό τους ντεμπούτο. Ευτυχώς, όμως, το συγκρότημα δεν έχει δείξει το παραμικρό δείγμα ...

 

Η δεκαετία του 1980 είναι ξανά «στη μόδα», μαζί και η μουσική της, είτε με διεθνούς εμβέλειας αναβιώσεις των τότε ήχων (το post-punk έρχεται άμεσα κατά ...

Ένα μωσαϊκό της ζωής της, πιασάρικο και ξεσηκωτικό, σχεδόν διονυσιακό, αλλά και πολύ αιχμηρό την ίδια στιγμή για να χαϊδεύει αυτιά, έχοντας επίγνωση ότι το ...

HOT STORIES

Αποχαιρετισμοί από τον Kendrick Lamar, τους Red Hot Chili Peppers, τον Kanye West και αρκετούς ακόμα στον θρύλο του μπάσκετ
Ο Υπουργός Ανάπτυξης απαντάει δημόσια στον δημοφιλή τραγουδοποιό
Top
0
Shares
0
Shares
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…