Peter Perrett - Humanworld

O κάποτε frontman των Only Ones παραδίδει έναν δίσκο μελωδικού, κιθαριστικού ροκ, με διαυγείς ιδέες και νηφάλιους στίχους πάνω στη βρετανική καθημερινότητα των καιρών μας...

Άγγελος Κλειτσίκας
Άγγελος Κλειτσίκας

Δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί κανείς ότι η ανέλπιστη επιστροφή του Peter Perrett στη δισκογραφία θα ήταν τόσο συνεπής και παραγωγική. Η ιδιοφυΐα του κάποτε frontman των Only Ones είναι βέβαια δεδομένη, αλλά οι δεκαετίες αλλεπάλληλων καταχρήσεων με τα ναρκωτικά τον κατέστησαν ανίκανο να τη διοχετεύσει στη μουσική του· ένα αληθινά χαμένο ταλέντο, εγκλωβισμένο στη δικιά του μαύρη τρύπα.

Οπότε, το προσωπικό του ντεμπούτο How The West Was Won (2017) μπορεί να αποτέλεσε έκπληξη μόνο και μόνο για το γεγονός πως κυκλοφόρησε, αλλά οι μουσικές ιδέες, η συνθετική ποιότητα και η συνολική αρτιότητα που το χαρακτήριζαν, έδειχναν έναν άνθρωπο που έχει ξαναβρεί όρεξη για ζωή και έκφραση.

Το φετινό Humanworld έρχεται ως φυσική συνέχεια σε αυτήν την ευχάριστη και, τελικά, πολύτιμη επανεμφάνιση του Βρετανού δημιουργού στα μουσικά πράγματα των καιρών μας. Είναι ένας δίσκος μελωδικού, κιθαριστικού ροκ με διαυγείς ιδέες, νηφάλιους στίχους και μία διάχυτη φρεσκάδα, η οποία δεν συναντιέται τόσο συχνά σήμερα στον χώρο όπου δραστηριοποιείται.

Χωρίς να προσπαθεί να πείσει ότι ζει κάποια δεύτερη νεότητα, σε τραγούδια όπως το “Once Is Enough”, το “Love Comes On Silent Feet” ή το “War Plan Red” ο Perrett ακούγεται λιγότερο γερασμένος από μουσικούς που τους ρίχνει 30 και βάλε χρόνια. Προσφέρει επίσης καθαρές ματιές στην κοινωνικοπολιτική υφή της βρετανικής καθημερινότητας με στίχους όπως το «bleakest future there's ever been/ It's not a time for hope, livin' is a joke», αλλά χωρίς να ακούγεται ως ο σοφός γέροντας που έχει φάει τη ζωή με το κουτάλι. 

Το Humanworld είναι λοιπόν μία πολύ καλά ζυγισμένη και φροντισμένη δουλειά, χωρίς υπερβολές ή ανούσια κομμάτια, η οποία βρίσκει τον Peter Perrett ιδιαίτερα φορμαρισμένο και δημιουργικό. Όταν ακούς τον δίσκο, δεν σκέφτεσαι τον αγώνα ενός ταλαιπωρημένου βετεράνου που βρήκε πάλι τα πατήματά του, αλλά τη γεμάτη αυτοπεποίθηση φωνή ενός ανθρώπου που έχει μερικές σημαντικές παρατηρήσεις για τον κόσμο στον οποίον ζούμε, δοσμένες με τον πλέον ουσιαστικό τρόπο. 

Πιθανώς να μην συγκαταλέγεται στις «απαραίτητες» κυκλοφορίες της φετινής δισκογραφικής σοδειάς, οπωσδήποτε όμως είναι μία παραπάνω από ευπρόσδεκτη –και σίγουρα απροσδόκητη– προσθήκη σε αυτές. Στην οποία και θα επιστρέφουμε για απολαυστικές, καλοκαιρινές ακροάσεις, χωρίς κάποιο αχρείαστα ειδικό βάρος.

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Το νέο άλμπουμ του Αμερικανού τραγουδοποιού τον βρίσκει μπερδεμένο, ανάμεσα σε μία «κάθομαι με τη
Ήχοι λιτοί και νοήματα πυκνά χτίζουν έναν δίσκο με βαθιά νερά, γεμάτο με τραγούδια για τα
Ακούγεται αξιοπρεπής, όμως δεν πήρε κανένα ρίσκο της προκοπής, ενώ δεν έχει τελικά να πει και κάτι

FEATURED TODAY

 

Η δεκαετία του 1980 είναι ξανά «στη μόδα», μαζί και η μουσική της, είτε με διεθνούς εμβέλειας αναβιώσεις των τότε ήχων (το post-punk έρχεται άμεσα κατά ...

Ένα μωσαϊκό της ζωής της, πιασάρικο και ξεσηκωτικό, σχεδόν διονυσιακό, αλλά και πολύ αιχμηρό την ίδια στιγμή για να χαϊδεύει αυτιά, έχοντας επίγνωση ότι το ...
Στο μουσικό συνέδριο Eurosonic στο Groningen της Ολλανδίας, στην ουσιαστική δηλαδή Eurovision των indie της Ευρώπης, φτωχός συγγενής ήταν και πάλι η Ελλάδα.

HOT STORIES

Δείτε όλες τις πληροφορίες για τα εισιτήρια και την προπώληση
Ακούστε πώς έγιναν τα θρυλικά "Δειλινά", για τον κύκλο με Τα Σκέτα
Top
0
Shares
0
Shares
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…