search

ΔΙΕΘΝΗ

Μπορεί να είχαν 33 χρόνια να βγάλουν δίσκο, αλλά χάρη στις ξυραφιές, στον όγκο και στις υπόγεια ανατολίτικες κλίμακες στα συνθετικά θεμέλια, ντροπιάζουν πολλούς νεότερους νεκρομέταλλους με το καταχθόνιο και πηγαίο όραμά τους...

Label | Nuclear Blast
Κυκλοφορία | 5/2019
Βαθμολογία | 7

Η σημασία των Possessed για το μεταλλικό στερέωμα, και ειδικά για την ακραία του πτυχή, είναι τεράστια. Μιλάμε για αυτούς που στο μακρινό 1984 έβγαλαν demo “Death Metal”, θέτοντας με τους στίχους του ομώνυμου κομματιού τις θεματικές βάσεις ενός ολόκληρου είδους (ειδικά στο κλείσιμο, με εκείνη την τρομερή «Death metal came on the wind» φράση). Τόσο μουσικά, όσο και φωνητικά, έγιναν λοιπόν νονοί για τους Death και για ό,τι ακολούθησε.

Παράλληλα, όμως, πρόκειται για μπάντα που για τους ακροατές κάτω των 45 ετών αποτέλεσε μονάχα παρελθόν, έως τώρα: εφόσον σταμάτησαν ουσιαστικά να ηχογραφούν το 1987, οι νεότεροι τους μάθαμε ως θρύλους του παρελθόντος‧ γνωρίσαμε τα Seven Churches (1985) και Beyond The Gates (1986) ως δημιουργίες που είχαν γίνει προ πολλού αναγνωρίσιμες, ως μνημεία του ακραίου metal. Και, παρά την επαναδραστηριοποίησή τους από το 2007, δεν τους ζήσαμε ποτέ ως παρόν, μιας και δεν δισκογράφησαν στην παρούσα χιλιετία. Αυτό έρχεται να αλλάξει φέτος, με την κυκλοφορία του πρώτου τους άλμπουμ μετά από 33 χρόνια. Μια περίπτωση αρκετά συχνή, πλέον, οπότε δεν μπορούμε να μιλάμε για κυριολεκτική νοσταλγία· μονάχα για λαχτάρα, για ό,τι δεν ζήσαμε ποτέ από πρώτο χέρι (όπως τείνει να είναι όλο και περισσότερο η αστείρευτη νοσταλγία για τα 1980s).

Ένα από τα ζητήματα με επιστροφές σαν των Possessed, όπου η σύνθεση των μελών είναι ριζικά διαφορετική από εκείνη του παρελθόντος, είναι και το κατά πόσο οι υπάρχοντες μουσικοί έχουν το δικαίωμα να φέρουν το όνομα της οντότητας-συγκροτήματος. Στην περίπτωση των Possessed, βέβαια, μόνος από τα κλασικά μέλη παραμένει ο ιθύνων νους Jeff Becerra· ο οποίος ευτυχώς έχει αρκετό ειδικό βάρος (τόσο θρυλικό, όσο και ουσιαστικό), ώστε να κρατάει επάξια το όνομα πάνω του. Συν τοις άλλοις αυτό αποδεικνύεται και εντός του δίσκου, για τη σύνθεση του οποίου είναι κατά μεγάλο βαθμό υπεύθυνος.

Revelations Οf Oblivion ο τίτλος του νέου, τρίτου δίσκου των Possessed –και οι πρώτες εντυπώσεις είναι άκρως θετικές. Το εξώφυλλο, από τον γνωστό Πολωνό Zbigniew Bielak (Entombed, Dimmu Borgir, Ghost), ξεφεύγει από τον μινιμαλισμό του Seven Churches ή τη βιομηχανική Hellraiser αισθητική του Beyond The Gates. Και στέκεται ως ένα άκρως εντυπωσιακό μνημείο επανόδου, ενσωματώνοντας διάφορα σύμβολα-κλειδιά για τη μπάντα, με χαρακτηριστικότερο τον δαίμονα Pazuzu.

Στο μουσικό τομέα τα πράγματα αποδεικνύονται πολύ καλά, με αποτέλεσμα τα αναλλοίωτα φωνητικά του Beccera να μην είναι η μόνη γνώριμη σταθερά. Δεν λείπει τίποτα από την επιθετικότητα και την κτηνωδία των κλασικών δίσκων: ξυραφιές, όγκος, κάποιες υπόγειες ανατολίτικες κλίμακες στα συνθετικά θεμέλια. Πυρήνας είναι το υπερτονισμένο thrash με αρκετά στοιχεία αγνού heavy metal, όλα σε έναν αεικίνητο, ακραίο καλπασμό. 

Οι συνθέσεις αναδεικνύονται άκρως ενδιαφέρουσες και έχουν αυτό που λείπει από μεγάλο τμήμα του τωρινού death metal: εύληπτη, άμεση σατανίλα, καθώς και κινηματογραφικό, υποχθόνιο στοιχείο. Οι στίχοι παραμένουν απλοί (δεν καταπιάνονται με ελάσσονες πολύπλοκες τελετουργίες και μυστικιστικές υποσημειώσεις) και προσφέρονται για εύκολη αφομοίωση και αναπαραγωγή, ενώ δεν λείπουν οι αυτοαναφορικές ματιές στο παρελθόν. Ο δίσκος χωλαίνει κάπως στη διογκωμένη σε σχέση με το παρελθόν διάρκεια –55 λεπτά για 12 κομμάτια, εκεί που στα 2 πρώτα άλμπουμ 20 λεπτά λιγότερα κρίνονταν ως ουσιωδώς αρκετά. Το πρόβλημα δεν είναι τόσο ανιχνεύσιμο σε αυτόνομες ακροάσεις των συνθέσεων (μιας και ως μονάδες είναι πολύ μελετημένες), αλλά βγαίνει ως κούραση στην επαφή με το άλμπουμ στο σύνολό του. 

Το Revelations Οf Oblivion αποτελεί μια πολύ καλή επιστροφή για τους Possessed, έστω κι αν πλέον υπάρχει μονάχα ένα από τα μέλη της κλασικής περιόδου. Ο δίσκος βγάζει την αίσθηση πως είναι φυσική συνέχεια του Seven Churches, δίχως να χάνει τίποτα από το πέρασμα του χρόνου. Οι Possessed, 33 χρόνια μετά, ντροπιάζουν πολλούς νεότερους νεκρομέταλλους με το καταχθόνιο και πηγαίο όραμά τους.

 

 


ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΛΜΠΟΥΜ

Morrissey - California Son

Ανδρέας Κύρκος

Deathspell Omega - The Furnaces Οf Palingenesia

Χρυσόστομος Τσαπραΐλης

HOT ΣΗΜΕΡΑ!

Γιατί ο 2Pac χώρισε τη Madonna, πίσω στη δεκαετία του 1990;

Γράμμα της εποχής βγαίνει τώρα σε δημοπρασία, παρά τις προσπάθειες της Βασίλισσας της Ποπ να τη…

Skid Row

Skid Row και sold-out το 2019, γίνεται; Και όμως, γίνεται! Και όχι μόνο αυτό, αλλά όσοι δεν ήρθαν,…

Τα 300 drones των Duran Duran

Το γκρουπ γιόρτασε με τον δικό του τρόπο τα 50 χρόνια από τότε που ο Άνθρωπος πάτησε στο Φεγγάρι

Omara Portuondo

Παρότι 88, πλέον, η Κουβανέζα βασίλισσα του Buena Vista Social Club απέδειξε στην Τεχνόπολη ότι…

60 χρόνια από τον θάνατο της Billie Holiday

Το «παράξενο φρούτο» της τζαζ μυθολογίας ήταν μια σαρωτική προσωπικότητα, με πονεμένο μα ταυτόχρονα…

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

10+2 αγαπημένοι δίσκοι για τους Social Waste

Μοιράζονται με τον Jamal τη 2η μέρα του επερχόμενου Urban Athens Festival (Τετάρτη 3, Πέμπτη 4,…

Give Sleep A Chance

50 χρόνια από το "Give Peace A Chance" και τα περίφημα bed-ins του John Lennon και της Yoko Ono,…

50 χρόνια Space Oddity

Μισό αιώνα ζωής συμπληρώνει σήμερα το πρώτο αριστούργημα του David Bowie, ο οποίος άφησε την…

60 χρόνια από τον θάνατο της Billie Holiday

Το «παράξενο φρούτο» της τζαζ μυθολογίας ήταν μια σαρωτική προσωπικότητα, με πονεμένο μα ταυτόχρονα…