search

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ - ΔΙΕΘΝΗ

Αμηχανία, στρες, τραγούδια παρατημένα στη μέση και ανισόρροπες κιθάρες αγκαλιάστηκαν θερμά από ένα Six d.o.g.s. γεμάτο με ερωτευμένα ζευγάρια, μεθυσμένες γυναικοπαρέες και μάτια νέων αγοριών να λαμπυρίζουν στυλωμένα στο άπειρο...

Χώρος | Six d.o.g.s., Αθήνα
Ημερομηνία διεξαγωγής | 17/5/2019
Φωτογράφος | Δημήτρης Καπάνταης

Αμηχανία, στρες, τραγούδια παρατημένα στη μέση, ανισόρροπες κιθάρες και στίχοι που δεν έρχονταν ποτέ, είναι τα τεχνικά στοιχεία που θα χαρακτήριζαν ως επί το πλείστον την εμφάνιση του Matt Elliott στο Six d.o.g.s την Παρασκευή. Όμως η αγάπη και η προστασία του αθηναϊκού κοινού απέναντι στην ευθραυστότητα και στο πρόσωπο της ανθρώπινης αδυναμίας του Βρετανού τραγουδοποιού, ήταν σε κάθε περίπτωση το πιο θαυμάσιο σημείο της βραδιάς.

37MtElt_2.jpeg

Γύρω στις 22:00 ο Matt Elliot, καθήμενος στη μοναχική καρέκλα που τον περίμενε επί σκηνής, άνοιξε το δίωρο πρόγραμμά του μπροστά σε ένα γεμάτο Six d.o.g.s. Γεγονός που τον έφερε από το πρώτο λεπτό μπροστά στον κύριο αντίπαλό του για το υπόλοιπο βράδυ –το στρες. «Είστε πάρα πολλοί, στο τελευταίο μου live στη Γαλλία ήταν από κάτω μόνο 25 άτομα», ήταν το ...καλωσόρισμά του, μαζί με την υπόσχεση πως θα κάνει ό,τι μπορεί για να μην τον κερδίσει το άγχος του. Άνοιξε λοιπόν το σκονισμένο παράθυρο στη δισκογραφία του με το “Zugzwang” από το Only Myocardial Infarction Can Break Your Heart (2013), καλύπτοντας κατόπιν ένα μεγάλο φάσμα της, φτάνοντας μέχρι και τον πρώτο του δίσκο ως Matt Elliott, The Mess We Made (2003).

37MtElt_3.jpeg

Με τα ελάχιστα υλικά στα χέρια του –μια ακουστική κιθάρα, μια φλογέρα, μερικά πετάλια και το τονικό εύρος της φωνής του– ο Matt Elliott τραγούδησε για ξόρκια, για ιδιαίτερες και φρικτές στιγμές, για το πένθος, την πτώση, την εγκατάλειψη, τη μοναξιά και τον ύπνο που στοιχειώνει και στοιχειώνεται· σαν να ήταν γυμνός μπροστά σε δεκάδες μάτια στο κατάμεστο Six d.o.g.s., συνθήκη που τελικά δεν μπόρεσε να διαχειριστεί με μεγάλη επιτυχία, τουλάχιστον στην πρώτη ώρα της συναυλίας. Κάπως έτσι, το “I Only Wanted Τo Give You Everything” (που τόσο περίμενε το αθηναϊκό κοινό) βρέθηκε μπλεγμένο στα δίχτυα του πανικού του, ενώ το “Our Weight In Oil” καπελώθηκε από βαριές και φάλτσες κιθάρες. Το “The Kursk”, πάλι, η παλαιότητα και δημοφιλία του οποίου έδωσε μια παραπάνω αυτοπεποίθηση, φανέρωσε μεν το παικτικό του ταλέντο με τα φωνητικά, τη φλογέρα και τη θλιβερή του κιθάρα να παίρνουν φωτιά στον λουπαδόρο: πρόσφεραν βάθος και ένταση, χωρίς ωστόσο να καταφέρουν να απογειώσουν την εκτέλεση.

37MtElt_4.jpeg

Στο εκκρεμές στο οποίο κινούνταν ο Βρετανός τραγουδοποιός κατά τη διάρκεια της συναυλίας δρούσαν δύο δυνάμεις: από τη μία η αυτοτιμωρία, η οποία τον έκανε να μη δέχεται καν το χειροκρότημα, θεωρώντας πως δεν το αξίζει με μια τέτοια εμφάνιση· κι από την άλλη η ανιδιοτελής αγάπη του κοινού, που συνέχιζε να χειροκροτεί και να τον ενθαρρύνει, ακριβώς γιατί έβλεπε τους φόβους και τις αχίλλειους πτέρνες του να ζωντανεύουν επί σκηνής. Κι έτσι μια άφατη μεν, κοινή δε συμφωνία μεταξύ των παρευρισκόμενων, βάλθηκε να τον προστατεύει. Και το αξιοσημείωτο είναι ότι αυτός ο κλοιός προστασίας έκανε τον Matt Elliott να συνεχίσει για μία ώρα επιπλέον, από τη στιγμή που ανακοίνωσε το «τελευταίο τραγούδι του σόου».

37MtElt_5.jpeg

Ακολούθησαν λοιπόν το “Wings & Crown” από το The Calm Before (2016), το “Gone” από το Failing Songs (2006), το “Dust Flesh Αnd Bones” από το The Broken Man (2012), το “The Howling Song” από το Howling Songs (2008), ενώ έκλεισε με το “Also Ran”, ικανοποιώντας έτσι τα περισσότερα από τα αιτήματα του κόσμου. Ο ίδιος μάλιστα είχε προχωρήσει και σε ένα ανοιχτό κάλεσμα «παραγγελιών» μέσα από το promo event της συναυλίας στο Facebook, το οποίο «μάλλον δεν τις προετοίμασε και τόσο καλά», όπως είπε. Κάτι μας λέει όμως ότι μια χαρά τις είχε προετοιμάσει, απλά η αμηχανία του επέμενε να τρέπει τους στίχους και τις νότες σε φυγή.

37MtElt_6.jpeg

Κάνοντας λοιπόν ένα βήμα πίσω και παρατηρώντας, ίσως είναι από τις φορές που μια συναυλία με τόσο άγχος και τόσα φάουλ μπορεί να χαρακτηρισθεί επιτυχημένη. Όχι γιατί ο καλλιτέχνης ήταν ζωντανός, ακμαίος και αψεγάδιαστος, αλλά για όλους τους αντίθετους λόγους. Και γιατί αυτοί οι λόγοι αγκαλιάστηκαν θερμά από ερωτευμένα ζευγάρια, μεθυσμένες γυναικοπαρέες, μάτια νέων αγοριών να λαμπυρίζουν στυλωμένα στο άπειρο και λάτρεις της εύθραυστης (και ταυτόχρονα βίαιης) μελαγχολικής folk του Βρετανού τραγουδοποιού. Ο οποίος παραμένει πάντα ευπρόσδεκτος και αγαπητός στις καρδιές των Αθηναίων.

 

HOT ΣΗΜΕΡΑ!

Rolling Thunder Revue: A Bob Dylan Story

To νέο ντοκιμαντέρ του Μάρτιν Σκορσέζε για την περιοδεία που έκανε ο Bob Dylan τη σαιζόν 1975/1976…

Pink Floyd - Wish You Were Here [1975]

Αντί να μπουν στο στούντιο για το «επόμενο μεγάλο αριστούργημα» μετά το The Dark Side Οf Τhe Moon,…

Δείτε το πρώτο trailer της κινηματογραφημένης συναυλίας των Cure στο Λονδίνο

Μια γεύση από το τι περιμένει και μας τον Ιούλιο, στο Ejekt Festival; 

Η βρετανική μουσική στα 2010s: 10 δίσκοι που ξεχώρισαν

Η στήλη επιλέγει τον καλύτερο βρετανικό δίσκο για κάθε χρονιά της τρέχουσας δεκαετίας, από το 2010…

Βρέθηκε χαμένο άλμπουμ του Miles Davis από τη δεκαετία του 1980

Ο λόγος για το Rubberband, που αναμένεται να κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβρη

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Αφιέρωμα Iggy Pop, μέρος 1: From Jimmy to Iggy, 1947-1970

Είναι ο πρώτος που έκανε stage diving σε μια συναυλία στο Ντιτρόιτ, ο πρώτος που αποφάσισε πως έχει…

Αφιέρωμα Iggy Pop, μέρος 4: τα 1990s και η νέα χιλιετία

Η "Candy", η επανασύνδεση των Stooges, τα γαλλικά ρομάντσα...

Αφιέρωμα Iggy Pop, μέρος 5: Στα άκρα του Iggy

Όταν φτάνει η Μερσεντές που τον φέρνει και κάνω το λάθος να του ανοίξω την πόρτα κρατώντας στο άλλο…

Αφιέρωμα Iggy Pop, μέρος 3: Η δεκαετία του 1980 –περισσότερο ...Pop, παρά Iggy;

Στην προσπάθεια του να γίνει εμπορικός, έκανε ίσως τους πιο αντι-εμπορικούς δίσκους της καριέρας…

Αφιέρωμα Iggy Pop, μέρος 2: τα 1970s

Το ροκ των Stooges είναι μια άμορφη μάζα από ακατέργαστο θόρυβο: γυμνό από στολίδια, αλλά…